دیدار شد میسر و بوس کنار هم

از بخت شکر دارم و از روزگار هم

زاهد برو که طالع اگر طالع من است

!جامم به دست باشد و زلف نگار هم

خانه

از ظهر که میگذره، پرده های پنجره ی شرقی رو باز میکنم. چندین سال طول کشید تا پلاک هشت خیابون زرتشتیان تهران مقامش رو واگذار کنه به خونه ی شماره ی ۴۶۶۰ خیابان دهم غربی، در ونکوور. با امتیازات محدود به شماره ی ۲۰۰ دِینای شرقی در کالیفرنیا. خونه شده جایی بین بایوانفورماتیک، کالیفرنیا، ونکوور، البرز و الهام. اینها، مفهوم خونه رو هورت کشیدن و شکلشون عوض شده. دقت کنی مثلا یه دیوار سفید و شیروونی هم دارن. هار هار.  ونکوور شده تهران،‌ شده بابلسر، شده کالیفرنیا. احساس میکنم راه رفتنم تو شهر فرق کرده، هرکی نگام کنه میفهمه من مال اینجام و اینجا مال منه و اینجا تمام موجودیت هر لحظه است. بعد از ۶ سال، من و زمان و مکانی که درش هستم همانگ شدیم. چیزی جا نمونده، خونه جلوتر یا عقب تر نیست. خوشحالی،‌ غم،‌ من،‌ ما همه درست همین جا هستیم. فرش چهار متری اتاق  خواب زرد پلاک هشت ، آخرین نقطه ی تعلق بود که دو ماه پیش با خودم آوردمش اینجا. قالیچه ی گل ابریشم قرمز رو امروز جم کردم. برای هردوشون جا نیست.  قلاب بافی کوچیک رو انداختم رو پشتی مبلم. نعناهای باغچه ی خانم دایی جان رو که چیده بود واسه پسر داییم ولی آخرین لحظه «قسمت من شد» رو هم ریختم تو ظرف مرتبط. عسل کندوی دوست مریم هم گذاشتم تو آشپزخونه. البرز سه تا از گلدون هامو که داده بودم نگه داره تو این شیش هفته امروز آورد برام.  قرار شده همین طور خورد خورد بقیه رو هم بیاره. . تقریبا دو ماه میشه که ونکوور نبودم. حس میکنم تو یه فیلم هستم با صدا گذاری عالی. به قول الهام در کشف و شهود بعد از سفر در 

لایه های زمان و مکان رسیدم. صداها مجزا و مشخص هستن، بالا هستم. بالا. مفهومه؟‌ 

هواپیما عصر دوشنبه نشست. ولی من تازه دیشب فرود اومدم. بعد از استیک و گفتمان شبانه. اینا خیلی خصوصیه.  ولی من دیشب فرود اومدم. این دو روز قبل بالای فرودگاه میچرخیدم،‌ منتظر اجازه فرود. دیشب ولی فرود اومدیم.  هوای راکد منطقه ی نقطه ی طوسی ونکوور آروم پرده ها رو تکون میداد. خورشید درست جلوی چشمای من نمایش غروب رو اجرا کرد. تاثیر گذار و بدون نقص. شام ساده و آروم برگذار شد. بقیش هم همین طور بود. صحبت چند تا فیلم شد و بقیه ی زندگی. همین حرفهای خونگی.  فرود آروم

ایدا

ایدا فیلمی است بر اساس داستانی مشخص و شخصیت پردازی هایی در حد کفایت برای داستان. ایدا در پی شناختن بهتر کسی نیست. ایدا نظاره گری صادق و ساکت است است. زمانی به خود فرصت میدهد که دنیا را آنگونه که پیشنهاد میشود تجربه کند. ایدا سوآل های ساده میپرسد و مصمم، مطالبات ساده ی خود را دنبال میکند. سکوت ایدا در مقابل شاید فجایعی که با آن روبه رو میشود - فجایعی که تلنگر نهایی برای خودکشی شخصیت همراه ایدا میشود -  تماشاگر را به صبر و ناظر بودن دعوت میکند. هدف فیلم به قلیان در آوردن احساسات تماشاگر یا نشان دادن عمق یک فاجعه نیست. ما به تماشای ایدا دعوت میشویم،‌ همانطور که ایدا به تماشای زندگی دعوت میشود. فضاسازی سیاه و سفید فیلم با کاراکتر های کمرنگ و صحنه های کم و بیش برهنه و کادر بندی دلنشین  در همانگی کامل با شخصیت ایدا است. این فیلم هر آنچه هست که میخواسته باشد، ایدا.  فیلم از همان سکانس های ابتدایی ایدا و دنیای او را به ما معرفی میکند. آنطور که ایدا با صبر و ته لبخندی مجسمه ی مسیح را رنگ آمیزی میکند و آن مجسمه در مرکزیت حیاط خالی صومعه، در روی سکوی فرو رفته در سرمای برف قرار میگیرد.  فضا خالیست و غیر از ساختمان صومعه، چیزی توجه ما را در صحنه (و احتمالا توجه ایدا را در زنگی) به خود جلب نمیکند. هنگامی که ایدا صومعه را به منظور ملاقات با تنها عضو باقی مانده از خانواده اش ترک میکند، نمای صومعه در برهنگی برف با مجسمه ی مسیح در مرکز حیاط کاملتر میشود و ایدا نرم از سمت راست کادر به ما نزدیک میشود. به سختی میتوان این صحنه را از ایدا جدا کرد یا او را مرکزیت صحنه در نظر گرفت.ایدا، نماییست از دختری روحانی با ساختمان غول آسای صومعه پشت سرش در حیاطی برهنه با مجسمه ی مسیح.  در سکانس پایانی اما، ایدا با چهره ی اندکی در هم و قدم های کم و بیش شتاب زده - احتمالا به صومعه - حرکت میکند. نمیدانیم ایدا به چه فکر میکند یا چه حسی میکند. شاید سوآل های پی در پی  « و پس از آن چه؟» ایدا راجع به یک زندگی معمولی در مقابل جواب های ساده ی پسرکی که با او همبستر شده نشان میدهد که ایدا به زندگی ای که به تجربه ی آن تشویق شده بی  تفاوت است و برگشتن به لباس های صومعه نشان از برگشتن او به تصمیم اولیه ی خود برای قسم خوردن و راهبه شدن باشد، به هر حال ایدایی که در سکانس انتهایی فیلم قدم بر میدارد ایدایی نیست که صومعه را ترک کرده و در سکانس پایانی این ایدای انتهای فیلم است که تمام صحنه را به خود اختصاص داده. همچنین، این «ایدا»، نام یهودی دخترک است که تمام این فیلم را از آن خود کرده. ما «ایدا» را با این نام به خاطر میسپاریم و به یاد میآوریم، سوای اینکه این دخترک درون داستان خودش را چه صدا خواهد کرد، ما به تماشای ایدا آمده ایم و ایدا را خواهیم دید. این تعلق تمام عیار یک فیلم  با فضاسازی، رنگ ها، داستان ها و شخصیت هایش به یک انسان و در هم تنیدگی عناصر سینماتیک با موجودیت وی عنوان نام  آن انسان  برای فیلم را یک انتخاب هنرمندانه میکند، هرچند که این نام را خود فیلم برای او در نظر گرفته باشد.  فیلم ایدا را شرح نمیدهد. فیلم زندگی ایدا را نشان نمیدهد. این فیلم تماما ایداست و ایدا در خلاصه، دلنشین، آرام، تلخ و ساده است 

زندگی، آنطور که میگذرد.

 میرویم ساحل تابش آفتاب، کلبه ی زرد. مزرعه ی تداوم. یک پیانوی واقعی هم کنار کاناپه ی قرمزش دارد. از همه ی اینها که بگذریم، چند دیوار زرد رنگ هم دارد. من میخواستم دیگر ننویسم برای تو، بگذریم. میخوانی دیگر، میدانی دیگر. اینها برای تو. من خوابیده ام،‌ گذاشته ام اینها همه از من بگذرند. رد بشوند. میگفت آ‌دمی باید مثل آب روان باشد،‌ زلال باشد، بیخیال جلو برود. من سنگ زیر رودخانه شده ام اینها از من بگذرند. میگذرند. خنک است و زلال. آسمان پیداست، به فرض کمی مواج باشد از این گذر آب. باشد. رنگش که آبیست و انتهایش ناپیدا. برای ما مهم این است که درخت نشویم یکوقت که ریشه داشته باشد. گل و بوته و بنفشه هم که جای خود دارند. تلف میشوند آب به آبشان کنی. نمیدانم تو چه شدی آخر. درخت شدی،‌ آب روان شدی یا سنگ زیر رودخانه. صحبت سنگ شد، کمی بیربط است اما میگفت که میخواسته اند سنگ زیر آسیاب باشد. خنده ام میگیرد. آب روان کجا آسیاب کجا. خوب شد آمدیم، خوب شد نماندیم. تا مدت ها تصورم بود پرنده خواهم شد. پرواز خواهم کرد و بی انتهای آسمان سرانجامم را در آغوش خواهد گرفت. چنان دلباخته اش شده بودم که شبها به ماه و ستاره هایش حسادت میکردم و به خیالم یک بال داشتم، منتظر بال دیگرم بودم که یک از خدا با خبری بدهد دستم و راهیم کند پی عاقبتم. نشد. اصلا نمیدانم بر سر همان بالی که داشتم هم چه آمد. ماه و ستاره ها هم شدند رخ و برق لبخند معشوق. همانهایی که از هزار سال پیش بوده اند. همانهایی که همه نوشته اند. داستان ها حقیقت داشتند. همه ی عاشقانه های دنیا حقیقت داشتند، نمیدانم شاید تو هم  این را فهمیده باشی. نگفته بودم. عاشق هم شدم. شاید هم میدانستی خودت. رنگ رخساره خبر میدهد از سر درون. باز هم خنده ام میگیرد. ندیدی رخساره ام را که. شاید هم رنگش پیدا نباشد از این گذر آب رودخانه. نمیدانم. گفتم دیگر. اصلا اینها را دارم میگویم برای اینکه چیزهایی که ندیدی و نمیدانی را بدانی. صحبت کرده باشیم. از احوالم با خبر شوی. از اینکه چه شده ام. کجا هستم. کجا را نگاه میکنم. آسمان را نگاه میکنم، گفتم. روز تا شب، شب تا صبح. اما دیگر هوایش را نمیکنم، خیال پرواز هم ندارم. رنگ به رنگ میشود و خورشید و ابرش یکسر میروند و میآیند و من خیالم نیست. همه چیز را که نباید در آغوش گرفت، به همه چیز که نباید رسید. این را تو میدانی. بقیه اش دیگر گفتن ندارد. زندگی میگذرد

تراژدی

آره. هیچی. من لاله ها رو داده بودم خانمه پبیچه ببرم فرودگاه،‌ یه دسته رزم دستم بود واسه توی خونه.  اومدم حساب کنم زنگ زد از فرودگاه گفت که پاسپورت و جا گذاشته.  نگاه کردم گلفروشه لاله ها رو پیچیده بود، ته صحنه.  زرد و قرمز و صورتی،  زردش بیشتر بود که اگه هوا بارونی شد دلش نگیره تو خونه، نه که عادت نداره به هوای ابری اینجا. رزها رو نگاه میکردم که صندوقدار برداشت از جلوی اسکنر رد کرد، با دقت گذشت اونور، کنار بقیه خرید ها. نگاه من از رو رزها کنار نمیرفت. پرسیدم که آیا لاله ها رو هم حساب کرده یا نه. گفتم که دادم بپیچنشون.  گفت بله. صحنه همین بود، موسیقی متن هم نداشت. از این سکانسهای ساکت بود که صدای نفس طرف هم میشنوی پای تلفن. صدا استرس و میشنوی. اصلا صدا سکوتم میشنوی. گوش میدی؟ من اصلا سر شوک همون لحظه پریود شدم دیروز. میدونم سر همونه. واسه خودش تراژدی ای بود. حالا اگه تو فیلم همچین صحنه ای رو نشون میدادن،‌ همین خود من فک میکردم که برو بابا ،‌ مگه میشه که درست همون لحظه که یارو گلها رو میخرید زنگ بزنه طرف. بله میشه. شده. هرچی تراژدی عشقی میخونید رو ما فیلمشو تو زندگی واقعی بازی کردیم.  اینهمه ژانر هست،  پورن،‌ کمدی،  کارتون والت دیزنی،‌ سیندرلا،‌ چی و چی و چی. تراژدیش به ما رسیده و دارک هیومرش

تحمل بایدش.

باغبان گر چند روزی صحبت گل بایدش

بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل . ای دل، اندر بند زلفش از پریشانی منال 

مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

رند عالم سوز را با مصلحت بینی چه کار  

هارهار. کار ملک آن است که مصلحت بینی بایدش

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافریست

رهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش، باشه

با چنین زلف و رخش بادا نظر بازی حرام

هرکه روی یاسمین و جعد سنبل بایدش

نازها زان نرگس مستانه اش باید کشی،‌ وای من،‌وای من

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

ساغیا تا گردش ساغر تعلل تا به چند

دور چون با عاشقان افتد تسلل بایدش

کیست حافظ تا ننوشد باده با آواز رود

عاشق مسکین چرا چندین تحمل بایدش؟‌ 

باشد که اندوه چنان ما را در آغوش کشد که مادر زندگی از یاد برود. و چون دلش بر ما به رحم آمده ما را همچون کودکی از خود شیر دهد. باشد که فردا، ما را از زندگی یادی نماند تا تمنای غیبتش بیتابی را به جان نرساند و اندوه، و همان اندوه، ما را چنان از خود کند که دیگر ما را دردی نرساند. 

خانه ی خیابان دهم غربی

هو هوی باد پرده ها را بیتاب میکرده تمام شب.  من میانه ی آسمان از خواب بیدار میشوم.  ایوان این خانه را از آسمان اجاره گرفته اند، به رخ جنگل میکشند و روز و شب رهن ماهتاب و آفتاب میدهند.  گاهی از صبح ها جیجاق های کبود از سر نرده های ایوان میوه های سکوتش را دانه دانه میچینند و به جنگل میبرند. شهر دور است از این کنج ساختمان.   همانقدر دور است که غروب خورشید در منتهای شرقِ پنجره اش تلالوی نور بر تن ساختمان هایش را نگین کوچکی کند بر خط آسمان. خود آنجا که آفتاب غروب میکند، آسمان برهنه است اما. نگین و نشانی نمیکند. خمی به تن و غمزه ای به صورت میگیرد، ده رنگ عوض میکند و  جان میگیرد، پیش از آنکه خود جان دهد و سردِ تن به ناز ماهتاب بسپارد.  طلوعش اغلب، رخصت از پریشان خواب من میگیرد.  زمستان که باشد خورشیدِ افتاده خودش را نشان میدهد. رمق پرده داری ندارد خورشید زمستان یا که خیالش نیست، انقدر که ابر حجابش میکند.  سر میکشد به خواب من، مجال اگر داشته باشد آسمان را پنجاه رنگ میزند به شوق قدمش. هر صبح را با سور و سات مفصل به عقد زندگیم میبندد و به خیال خودش مرا  به شوق نو عروسم پی زندگیم میفرستد.  خورشید تابستان اما بالا بلند میکند قبل از اینکه به خواب من سرک بکشد . طلوعش را برهنه نمیکند، تنهادر عبور گوشه ی دامنش را نرم به تن خانه میکشد و صبح را به خنکی، به بیتابی پرده و میوه های سکوت میسپارد

لقمه لقمه - مکتب

یه نهنگ رو چه طوری میشه خورد؟‌

لقمه لقمه

دوران سخت را چه طور میتوان گذراند؟

ثانیه به ثانیه، با پیش زمینه ی:‌ چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند

-----------------------------------------------

امروز مین (من را دوست دارد) اومد فلوت چینیشو بهم نشون داد. بعد چند تا نت باهاش زد، من عاشقش شدم. براش توضیح دادم که احتمالا چون اون این ساز رو زده و من میدونم که باهاش خیلی ارتباط داره، نغمش به دلم میشینه.  دلم . خواست سازشو. یه هیکل دوک مانندی داشت و سنگین بود خیلی. با ده تا سوراخ برای ده تا انگشت. امتحان کردم. علاقم رو که دید گفت که برام میآره یکی از چین. قلب من با قلب مین در تماس است

-----------------------------------------------

عشق چیز عجیبیه.  گاهی وقتا مثل جان دختر انار قصه های آذربایجان، گاهی مثل درخت بیدمشک منه

-----------------------------------------------

یه شعریم بود که میگفت من اشتباه کردم رفتم به مکتب.  دوای درد من جای دیگه است.   مکتب رو بکن اتاق روانشناس من. به قول کارگردان، یه علمی اونجا هست که شایسته ی احترامه واقعا. ولی. ولی

لیتکس

خدا بیامرزه پدر اون کسی رو تو یو بی سی که قرار کرد که همه ی تصاویر پروپوزال باید در انتهای متن آورده بشن. هی این مدیر لب اونموقع به من میگفت: تصویر رو باید بذاری همون جا که بهش اشاره میکنی، هی من اون مرجع چه طور پروپوزال بنویسیم یو بی سی رو نشونش میدادم میگفتم :‌اینا، گفته باید تهش باشن. خدا خیرش بده اون کسی که این مرجع رو اینطور هماهنگ کرده بود،‌ میگن تصویر رو توی متن جا دادن دردسره تو لیتکس

حالا. برای مقاله و فلان که اینطوری نیست دیگه. باید بزنی همون وسطش. یه مدت با عجز و لابه میگفتم :‌ لیتکس جان،‌ این عکس رو بگذار اینجا. اونجا نه. اینجا. اینجا. نه؟‌ نمیذاری؟‌ راه نداره؟‌ 

حالا نشستم به عکسه نگاه میکنم، قانع شدم که اصلا جاش خوبه. اصلا لیتکس راست میگه. اصلا جای درست عکس همونیه که لیتکس میگه.  حالا موندم واقعا اینطوریه، یامن دوست دارم اینطور فک کنم. بارون میآد هوا خوبه. لالالالالا 

car crash and babies

it takes more than one
two
three
four
six
eight

slaps in the face,

sometimes you need a car crash.

یکی  این سوئیچ و بگیره از رو ما رد شه لطفا، من که نمیتونم خودم خودم و زیر کنم بی انصاف ها
بی انصاف ها
بی انصاف ها
بی انصاف ها

--------------------------

تو این فیلمه دختره یه جاش با لهجه خیلی ناز اسکاتیش، جواب برادرش رو که میگه :‌ بچه داری سخت نیست که،‌تو بیخود نگرانی،  میگه:‌ بابا سخته. خیلی چیزا میتونه پیش بیاد. من هر شب به خودم های فایو میدم فقط واسه اینکه این (‌بچه نوزادش)‌ یه روز دیگه هم زنده مونده!ا

من هر ارتباطی که با سوپروایزر و مدیر لب برقرار میکنم که  مثبت و پیشرونده است،  به خودم های فایو میدم، یادداشت میکنم که وقتی فارق التحصیل شدم ازشون تشکر هم بکنم که با این انگلیسی دست و پا شکستم حرفامو میفهمن. ارتباط سخته خیلی. خیلی چیزا میتونه پیش بیاد تو یه مکالمه ی ساده، تو نفهمی،‌اون نفهمه،  هیچکی نفهمه، بچه بیفته بمیره. زندگی کلا سخته

بعد از صفحه ی آخر شاه لیر

یکی هم بود، پرده ی اول صحنه ی سوم از پشت صحنه داشت رد میشد،  سایه ی پاشون معلوم بود. نه، تو نمایش نبود. بله. اون آقا.  ایشون هم مردن، شکسپیر یادش رفته بود ذکر کنه که ایشون هم مردن. همسرشون؟‌ همسر هم داشتن؟‌ حتما همسرشونم مرده. شک نکنین. بچه دوسالشون؟‌ خدمتکارشون؟‌ بله اونا هم. اینطوریه دیگه. اسمش دراما باشه همینه

اتاق بوی نم گرفته. من نشستم توش در و بستم

خماریش یک ساعت سنگین میخوابم. آخرین چیزی که قبل خواب یادمه اینه که وزنم رو حس نمیکردم. انگار هر دست و پایی جدا شده، برا خودش تو فضا معلقه. آخ. این حال و از من نگیر. بیدار میشم. نه تو رو خدا. من جون یه بار دیگشو ندارم. تا صبح که نمیشه یک ساعت یک ساعت نشئه شد. موقع سیگاره. اگه دهنم انقد خشک نبود سیگار میکشیدم. تو این بارون

آتیزم و ریویو نشستن یه جای دوری من و تماشا میکنن که دارم سیگار میکشم. مثل دو تا بچه ی معصوم و مطیع نگام میکنن. منتظرن برم باهاشون کوآلیتی تایم داشته باشم. خدا رو صد هزار بار شکر که بچه ندارم. همین جا یه بار دیگه یادداشت میکنم که بچه دار نشم یه موقع. همچین شبایی آدم بچه داشته باشه چه طور میخواد سر کنه

یه بار نگام کرد گفت :‌همه ی اینا که میگی تو مغز توئه. حقیقت نداره. مثل طوری گفت که یه روانپزشک به آدم میگه. حالت دلسوزی هم داشت. ته سیگارو فشار میدم به کناره ی خیس دیوار. فیسسس صدا میده. راست میگفت. فرض کن همه چی خوبه. یه بهانه ای بیار واسه هرچی. بابا، این پی اچ دی تموم شه،  میری یه کاری میگیری، یه زندگی ای تشکیل میدی، چهار تا جا رو میبینی تموم میشه دیگه. اصلا چه فرقی میکنه واقعا چی، چی بوده. تو فک کن همه چی عالی. تو آتیزمو نگاه کن و به کوآلیتی تایم فک کن الآن. آخ چه حالی میده سیگار تو بارون.  خدایا این حال و از ما نگیر. یادداشت میکنم جزو چیزهای خوب زندگی 

لامصب تو مغز منه فقط؟‌ خوب باشه. مگه همین تو معطل مغز من نیستی؟‌ کجا دیگه میتونی یه شب دریا و جنگل و پاییزو .بهار و ستاره و آسمون و هزار تا چیز دیگه باشی؟ -  باشه خوب حالا خواستی گریه کن

شوری گریه ته گلو زیر بارون. خوبی سیگار اینه که هوا رو له له میزنی. کلا اینکه نفس کم بیاری خوبه. چون ناخودآگاه تلاشت برای نفس کشیدن بیشتر میشه،  این حس بهت تلقین میشه که دلت میخواد زنده بمونی و لابد زندگی چیز خواستنیه. خدایا گناهان من و ببخش که انقد از بایولوژی بدنم سو استفاده میکنم. دادیش دست من دیگه. اینهمه میگرن . و ده تا درد و مرض دیگه من و سرویس میکنن، یه بارم ما از راه مخفی های از پیش ساخته شدش استفاده کنیم. شرمنده. این سه نخ سیگارم امشب نباید میکشیدم. ببخشید. اون یه ساعت یه بار فلانم باز ببخشید. کاره دیگه، مجبوریم. بالاخره باید یه جوری شیش هفت ساعت خواب و از این شب کوفتی بکشیم که فردا با آتیزم و ریویو کوآلیتی تایم داشته باشیم دیگه. پی اچ دیو اینا رو بگیریم و باقیشم سر کنیم و اینا. آره. شب شمام خوش

لئونارد کوهن

به افتخار کسی که انقدر لحظه ها رو تجربه کرد که بتونه انقدر شعر بگه که ما باهاش تمام زندگی های عاشقانمون رو وصله پینه  کنیم، تمام نشنیده های عاشقانمون رو بشنویم،  تمام نگفته ها رو بگیم. من یک شب به سلامتی تو باید یک بطری ابسلوت رو کامل بخورم،  دو سه تا شات فقط مال یه دونه آهنگته

"The Letters"

You never liked to get
The letters that I sent.
But now you've got the gist
Of what my letters meant.
You're reading them again,
The ones you didn't burn.
You press them to your lips,
My pages of concern.
I said there'd been a flood.
I said there's nothing left.
I hoped that you would come.
I gave you my address.
Your story was so long,
The plot was so intense,
It took you years to cross
The lines of self-defense.
The wounded forms appear:
The loss, the full extent;
And simple kindness here,
The solitude of strength.
You walk into my room.
You stand there at my desk,
Begin your letter to
The one who's coming next.

اعوذ بالله من الشیطان رجیم، ریسمان وحدت الهی و سایر آموزه های مذهبی

پناه میبریم از مصیبت ها به دوست داشتن. همانا به دوست داشتن

 

دستمال کاغذی رو که بیرون میکشم، میگه کجاش بیشتر ناراحتت میکنه؟  سوآلهاش شبیه توئه.- هنوزم گاهی مطمئن میشم که یک دوره  ی روانشناسی گذروندی. این تنها وجه مشترک عاشقی هامه.- اونجاش که بیشتر از همه درد داره رو نمیتونم بگم. صدام تو گلوم پیچ میخوره و اشکم باز در میآد. با یک لبخند مهربونی نگام میکنه. میگه چی میخوای؟ (‌بازم شبیه توئه)  فین و فین میکنم. '' یه چیز معمولی، ساده، بدون دردسر. همین روابط سطحی که مردم دارن و خوشحالن. تولد تبریک بگیم. عید تبریک بگیم. عکس بچشونو بفرستن. ماچ و بوسه بفرستیم. سالی دو شب دور هم مست شیم بخندیم. حتی میتونم این شب مست شدنه هم بیخیال شم. ''   میگه خوب مشکلت چیه؟  مشکلم اینه که دلم شکسته. دلم میخواد اذیتش کنم. ولی اهل این بازی نیستم. درد دارم. میشه دلم رو درست کنی من برم کادوی خونشونو براشون بخرم بفرستم؟  اگه نفرستم یه عمر پشیمون میشم. بدبختی مامانم هم داره دو هفته دیگه میآد، با این حالم نمیتونم دهنم و نگه دارم. اونم با دل ناراحت میره اونجا. پیچیده است،  متوجهی؟  دو هفته بیشتر وقت ندارم تا اوضاع دلم رو راست و ریس کنم

 

متوجه پیچیدگی اوضاع میشه. رو صندلیش جابه جا میشه. زل میزنم به انگشتای پاش. همیشه صحبت هامونو با این شروع میکنم که مشکلم اینه. بیا حلش کن. اومد یه سری برام قصه ببافه که '' بیا و درکش کن '' جواب نداد.  حتی مثال از خودم آورد. گفت تصور کن خودتو فلان موقع. باها. بیخیال. دوباره اشکم در میآد. ساعتشو نگا میکنه. همین حالاش هم بیست دیقه از وقت گذشته. میگه خوب. بیا یه کاری کن. مدیتیشن کن. مدیتیشن کن دوسش داشته باشی. من همینطوری نگاش میکنم. مدیتیشن رو که توضیح میده، پقی میزنم زیر خنده. بعدا که به حرفاش فک میکنم میفهمم که ناراحت شده که پق زدم زیر خنده. ببخشید. بعدا برات مسیج میدم که مدیتیشن رو کردم و جواب داد. اصلا شاید هم جواب داد. ولی به هر حال مسیج رو میدم. اونم هزار تا درد سر داره تو زندگیش. من میکوبم میرم اونجا،  اگه حس کنه فایده نداشت واقعا ناراحت میشه. روحا ناراحت میشه. مدیتیشن رو توضیح میده. بعد میگه این مدیتیشن رو دیلای لاما میکرد. و البته میدونم که کار ساده ای نیست. روزی بیست دیقه. قول نمیدم که صد درصد کار کنه، ولی فک کنم حالت بهتر میشه. بعد دو هفته میبینی که محبتت همه چی رو راست و ریس کرده، چون دوسش داری واقعا

 

دل شکستم رو گذشتم جلوم. خیلی با دقت. یه خوردشم افتاده یه کم اونورتر. اونم میندازم قاتی بقیه. قبلا هم این کارو کردم. با تو. آرامش رو توی دوست داشتنت پیدا کردم. میون تمام ریز و درشت زندگی و تمام چیزهایی که واقعا وجود ندارن. چنگ زدم به دوست داشتنت (‌همون ریسمان وحدت الهی) و خودم و کشیدم بالا و نفس کشیدم. نیت میکنم. پناه میبریم از مصیبت ها به دوست داشتن. همانا به دوست داشتن

Let's forget about it all, and enjoy some blue

4 days left

"Wow, are all the fields as amazing as Bioinformatics? Are they? Are they?"

I am having a hard time studying all these amazing techniques applied in molecular genetics, all the efforts to understand a tiny bit of an unbelievably complex system,   and here I am, so little, just enjoying the symphony. Drunk.

I had to drink.

پروپوزال - خوان پنجم

وقت روانشناس - ۸ شب

امروز به مقام جدیدی نائل شدم. عنوان تمام مقالات مرجع داده شده در پروپوزال ام رو میفهمم ( حس خوبیه ). فک کنم با تمام بامزگیش، این خبری برای سوپروایزر شوک دهنده باشه. در این حد که حاضر باشه قانقاریا بگیره نیاد دفاع رو. ملاحضش رو میکنم و بهش نمیگم

 

loneliness

It's not the time to get lost in a music, lyrics, or Anna Karenina suicide chapter. It's the time for a sleepless night, after having lived through all the unborn lives, moments. The never got a chance to live dreams. It is the night of "what if"s. The night of trying out all the arms around and never feel better. The night of no receipient letters.

حال ما اینجا

این صبا که سوپروایزر میآد از تو لب رد میشه دستی به سرو روی جماعت میکشه. حالی میپرسه

اون حال خوشش وقتی میبینه استثنائا یه روز قبل ظهر پی اچ دی استیودنت اش نشسته داره کارشو میکنه

 اون حالی که واسه تاک  میآد اهل لب و جمع میکنه قطار کش میکنه دنبال خودش تا اون سر کمپوس که همه برن تاک. اون تشویقی که تو لب میکنه واسه تاک رفتن،  اون حال خوشش که با پونزده نفر دور و برش میشینه تو تاک

اون حالی که به من میگه امتحانت و خوب جواب ندی واسه من ناراحت کننده است 

اون نگرانیش که میگه تا فلان روز پروپوزال و ندی

اون ایمیلی که میزنه میگه پیپر و ریویو کن ولی '' لطفا ''  ( جون مادرت طوری ) ریویو رو تو لاتک ننویس

پی اچ دی داشتن سخته کلا. اصلا لب داشتن سخته. دل رستگاری داره سوپروایزر